Skip to content

CC – Laat communicatiestudenten alle kanten van het vak zien.

februari 6, 2015

Geraakt communicatie steeds meer in de ban van technologie? McLuhans uitspraak ‘the medium is the message’ gaf uiting aan zijn vooruitziende blik. Met de vestiging van Internet en de opkomst van de social media is deze mening misschien nog wel verder ingevuld dan de Canadese wetenschapper die het world wide web al wel voorzag.

Er was een tijd, dat pr-functionarissen het resultaat van hun werk meenden te moeten aantonen door de rekensom waarin de lengte van een artikel in de krant (free publicity) werd vergeleken met de kosten van een advertentie die evenveel millimeters zou hebben bedragen. Uiteraard paste men die vergelijking niet toe als een krantenartikel een negatieve inhoud had. Laat staan wanneer dit ene bericht leidde tot gedetailleerde zoektochten van andere journalisten met alle uitwaaieringen van dien.

twitter_booksOp zich zou ik dan juist geïnteresseerd zijn wat het aan mm’s zou kosten om die negatieve publiciteit of de beschadiging van imago, reputatie en vertrouwen weer te herstellen en liefst om te zetten in een hogere waardering.

Immers de moderne informatiemaatschappij distribueert negatieve berichtgeving in een bijkans onstuurbaar veelvoud naar alle mondiale uithoeken. Dit terugdringen ten positieve zou een onderneming een vermogen kosten en bij enige herhaling tot een faillissement kunnen brengen.

Zo’n rekensom zou tot het advies kunnen leiden aan de directie om er alles aan te doen niet negatief in het nieuws te komen. En dan niet door zaken te verbergen of met man en macht af te dekken, maar eenvoudigweg door geen onoorbare of tot terechte kritiek leidende activiteiten te ondernemen.

De technologie maakt dat de explosie van het aantal ‘likes’ de technische media onbedoeld macht geven. Het is een soort robotisering van informatie. Of daarmee ook de communicatie zoals bedoeld in de vakuitoefening van pr- en voorlichtingsmedewerkers gediend is, valt zwaar te betwijfelen. Al was het maar omdat diezelfde explosiviteit twee kanten of liever gezegd twee uitkomsten kent, namelijk een aanvallende (beschadigende) en een defensieve (complimenterende). Zo’n twitter of facebook epidemie is een omkering van de klassieke arena. Hierin vochten enkelingen of kleine partijen op leven en dood met elkaar toeggeschouwd door vrienden en vijanden op de tribune. Nu kan in beginsel iedereen de arena van het web (www=war with words) betreden en zit er een eenzame organisatie of persoon met trillende handen aan de korte zijlijn in afwachting van de uitslag. Toeschouwers worden spelers, verkleefd in het rag waarvan het technoproces de spin is.

Ondertussen verdienen de directies van die mediabedrijven goudgeld met de statistieken en tellingen uit al die openbare ‘terechtstellingen’ door data en plek te verkopen aan organisaties, die zelf morgen die eenzame toekijker kan worden. Hoe je kunt verdienen aan kringloop!

Tegelijkertijd nemen in dat communicatievak de marketinguitingen binnen dat nieuwe mediaras toe, waardoor de technologie nog meer vat op de samenleving en haar bewoners krijgt. Het vergt veel van communicatiestudenten om een positie te verwerven waarbij zij hun organisaties wijzen op de gevaren verbonden aan die media en het teleproces. Het vak is het aan zichzelf verplicht ook de twijfelkanten onder ogen te zien. Kortom kritisch onderwijs in de zin van onderscheidend leren denken en werken is geboden. Over ethiek en commerciële zedenleer wordt niet veel gehoord. Niet op Hbo’s, waar communicatie en ICT hand in hand gaan zonder discussie over de teloorgang van communicatief respect en wederzijds begrip; en niet op universiteiten, waar men op zijn best technologisch-statistisch onderzoek doet naar economische of sociologische ontwikkelingen als gevolg van deze technorevolutie in de informatiemaatschappij. Zo krijgt een mediale ontwikkeling zonder al te veel vakinhoudelijk debat niet alleen zijn aanhangers, maar ook nog zijn professioneel opgeleide bedienden: procesondergeschikten die zich zonder verzet verwijderen van de geesteswetenschappen, waar communicatie het toch al moeilijk had. ‘Theoretisch weten en technisch kunnen impliceren en conditioneren elkaar wederzijds.’ (Oger, De rede en haar monsters, 2008, blz. 234).

Ben Warner, 5 februari 2015

 

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: