Skip to content

CC – Bezuinigen of investeren in communicatieonderwijs?

december 29, 2014

Nee, we laten studenten voor straf sneller afstuderen,
Nee, we laten studenten meer lenen voor een studie,
Nee, we vertellen studenten niet wat hen eigenlijk boven het hoofd hangt.


Marktwerking met overheidsgeld
Open deur: Veel overheidsgeld wordt verkeerd besteed aan onderwijs … (2011, Volkskrant). Onderwijsgeld dat kennelijk goed de weg weet naar investeringen in dure, onderwijsinstellingen met vele managementlagen en ondersteuners. Weinig geld komt echt terecht bij kwalitatief geschoolde docenten, onderzoek en opleidingen die naadloos aansluiten bij de behoefte van de arbeidsmarkt. (Manifest, BON).

Onder het motto ‘Marktwerking’ is er iets raars aan de hand. Aan de buitenkant wordt er gesproken over eigen verantwoordelijkheid en marktwerking van de grote onderwijsinstituten. Door de regelgeving gaat het bekostigd onderwijs juist steeds meer op elkaar lijken in de opbouw, bekostiging en opleidingen ‘waar in de markt vraag naar is’. Appels die op peren moeten lijken of andersom.

Bezuinigingen op driftbezuinigen onderwijs
In de bezuinigingsdrift van dit kabinet komt ook het bekostigd onderwijs aan de beurt. Studenten hebben al ingeleverd en ‘mogen’ nu lenen. De vraag is alleen waar hierna de klappen zullen vallen? Zal er worden bezuinigd op gebouwen? Op de vele managementlagen? Of zullen er opleidingen verdwijnen die geen economisch rendement hebben? Wat onlangs is gebeurd met de opleiding Filosofie aan zowel de UvA als de Erasmus Universiteit.

De kans is groot dat opleidingen zullen verdwijnen als deze niet voldoen aan het ‘business’ model, met andere woorden: Opleidingen zonder winstperspectief zijn onrendabel en verdwijnen.

De vraag is wanneer de overheid gaat snijden in opleidingen waar geen toekomstperspectief in zit? Opleiden tot werkloosheid is immers de slechtste investering!

Eerder is het aantal bekostigde opleidingen juist toegenomen; zo ook zijn communicatieopleidingen door het inhoudelijk geclaimd en ‘geëxplodeerd’ onder het groeibeleid van de bekostigde opleidingsinstituten. Hierdoor is er een kakafonie aan communicatieopleidingen ontstaan zonder enige regie op de kwaliteit (wat moet een communicatieprofessional eigenlijk kunnen en kennen?) en kwantiteit (hoeveel afgestudeerden hebben we eigenlijk nodig in de praktijk?). En dit alles zonder enig overleg met de communicatievakbroeders met een jarenlang opgebouwde expertise.

Eerlijkheid in communicatie
Met het omvallen van banken lijkt er een startschot te zijn gegeven tot drastische bezuinigingen van de overheid. Dit tot beter weten in. De bedrijven die ‘in zwaar’ weer verkeerden of die gewoon gemakkelijk van hun ‘dure’ arbeidskrachten af wilden, zorgden voor een nog immer krimpende arbeidsmarkt. Werkzaamheden waarop gemakkelijk kon worden bezuinigd vielen weg, zoals ‘communicatiespecialisten’. In ieder geval moest die oudere specialist die snel ‘te duur’ en ‘ervaren’ was al snel het veld ruimen.

Vaak nam een ZZP’er of een jongere starter de plaats van een specialist in, liefst voor een appel en een ei.

Inmiddels heeft Nederland door deze hausse aan ontslagronden circa 1.000.000 ZZP’ers rondlopen. De schattingen zijn dat hier van 20.000 tot 70.000 communicatieprofessionals tussen zitten.

Problemen aan de onder- en bovenkant in de arbeidsmarkt
Oudere mensen hebben voortijdig de arbeidsmarkt verlaten met hun enorme kennis en kunde. Erger nog is dat ook jongeren geen echte kans krijgen op die arbeidsmarkt, terwijl zij met veel geld en inspanningen hebben geïnvesteerd in opleidingen. Wat is hier mis gegaan? Een opleiding zou juist iedereen moeten verrijken en hun plaats op de arbeidsmarkt verstevigen.

Of ..

..is hier sprake van een misbeleid?Like-kopie-700x672

Ik blijf bij ‘het communicatievak’. Hier is discrepantie ontstaan door wegvallen van gespecialiseerd werk voor de 45-plussers die overigens wel tot hun 67e moeten blijven verdienen, terwijl de huidige praktijk de focus heeft verlegd naar jonge ICT-nerds, voor een ad hoc inzet met ‘communicatiemiddelen’. Een gehele groep communicatieprofessionals met een enorme praktijkervaring in het communicatievak wordt weggezet als duur, onbruikbaar en niet-innovatief. Keuze voor of 30 jaar ervaring in de communicatie of 3 jaar ICT vaardigheid gaat in deze marktvisie vooral naar de ‘snelle’ maar wel goedkope jongere, zonder enige roots in communicatie. De verplaatsing van kennis en analyse naar techniek en ICT-handigheid doet de arbeidsvraag hellen naar specialistische jongeren met nog meer uitwerpverschijnselen van jongere en oudere communicatiespecialisten.

Overheid en de politiek blijven echter in de ontkenningsfase zitten. Ook omdat er alleen naar de financiële output van de gevestigde opleidingen wordt gekeken. Wat er echt nodig is … is een professionele inzet van gerenommeerde communicatiegoeroes die een overheid kunnen overtuigen dat er een vakgebied wordt gesloopt. Dat er echte vakkrachten nodig zijn in het (communicatie)onderwijs en dat hiervoor investeringen nodig zijn voor een gewenste kwaliteit.

29 december 2014, Jenny Le Large

Advertenties
3 reacties leave one →
  1. december 29, 2014 21:16

    Beste Jenny, bedankt voor je post. Goed om aandacht te vragen voor het belang van communicatie(onderwijs). Ik heb wel een aanbeveling. Ik tref veel vakbroeders en -zusters die alleen vanuit een slachtofferrol spreken. In jouw blogpost zie ik dezelfde calimeroboodschap. ‘Ze’ doen het fout en dat is niet eerlijk. Ik roep jou en alle andere communicatieprofs op vanuit onze kracht te handelen en te bewijzen (moeilijk woord in ons vak) wat we waard zijn. Dat vraagt professionals met een vlijmscherpe visie op ons vak en de betekenis van communicatie voor organisaties. En het vraagt ijzersterke adviesvaardigheden. Alleen zo leveren we aanwijsbare meerwaarde. Laten we blijven werken aan de accountability van ons vak. Dat gaat veel verder dan handig met social media zijn, een goed event kunnen organiseren of een scherpe pen hebben. Als we ons vak willen promoten zorgen we ervoor dat we in de directiekamer onmisbaar zijn. Dat we geld besparen en opleveren. Dat we de organisatie behoeden voor schade, groei mogelijk maken. Zodra ‘de industrie’ dat ervaart, volgen de broodnodige kwaliteitsopleidingen vanzelf.

    Like

    • januari 1, 2015 12:50

      Beste Johan,
      Bedankt voor je reactie. Het Calimero-effect is ons bekend, maar is voor mij, ons, geen reden om over het ‘communicatievak’ te schrijven. Een Calimero-effect is een van de gevolgen van een ‘vak dat geen basis’ kent en een visie heeft.
      Juist het ontbreken van die visie heeft erover gezorgd dat het bekostigd onderwijs het communicatievak, dat dus eigenlijk (nog?) geen vak is, in een wurggreep genomen.
      CommBat is opgericht als een platform met als doel een dialoog aan te gaan over de eerlijke benoeming van de cruciale pijnpunten en vooral te kijken welke oplossingen er zijn.
      Lees nog eens op je gemak alle verschenen artikelen, rapporten en verslagen met gesprekken die vanuit CommBat zijn gevoerd. En vooral volg de komende blogs waar nog eens stap-voor-stap onze bevindingen en vooral vragen worden voorgelegd. En natuurlijk zie ik hier graag jouw reacties terug en wellicht ook een bijdrage met jouw visie.

      Jenny Le Large

      Like

      • januari 1, 2015 18:43

        Beste Jenny,

        Ik ken jullie doelstelling. Mijn reactie op je post gaat over de toon die je kiest. Je communicatiestijl, zeg maar. Je bent vrij gul in het gebruik van termen als ‘pijnpunten’, ‘ontbreken’, ‘vak zonder basis’, ‘verkeerd’, ‘verloren’, ‘zwak’, ‘zonder enig perspectief’. Terwijl de praktijk leert dat een debat gevoerd vanuit vertrouwen en eigen kracht kan rekenen op sympathie en gevolg (van 4 naar 4000 likes) Of het nu om integratie, milieu, consumentenbelangen of communicatie gaat, een zelfverzekerde, positieve houding is de basis voor een succesvol dialoog. Niet handelen vanuit de ‘ach-en-weehouding’ van de oppositie, maar zelf de verandering totstandbrengen en die successen opnieuw zelfverzekerd en positief exploiteren.

        In een eerder bericht staat dat tijdens de kickoff van Commbat geen studenten aanwezig waren. Kan het zijn dat hier een verband ligt met de gekozen toon of voice? Generatie Y is gewend te zoeken naar compromissen, deelt graag en gunt een ander iets. Dikke kans dat ze zich niet herkennen in de wat klagende toon van je boodschap.

        Groet, Johan

        Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: