Skip to content

CC – Interne communicatie overspant alle communicatie (overdenking)

december 24, 2014

Alle kennis is geschiedenis. Als de wetenschap ons leert, dat met zekerheid over de toekomst niets te zeggen valt, is alle visie op die toekomst gebaseerd op of afkomstig uit kennis van en over het verleden. Een mens kan zich geen voorstelling maken van iets dat niet bestaat zonder dat hij gebruik maakt van eerder waar genomen componenten. Ook science fiction en fantasie zijn opgebouwd uit historische kennisnemingen. Laten we op dit punt bij een voor elk mens inzichtelijk voorbeeld blijven.

Voor zover wij kunnen nagaan is sinds de voltooiing van ons zonnestelsel elke dag of omwenteling van de aarde de zon weer opgekomen in het oosten. Ook toen er geen mensen waren om dit te aanschouwen en als kennis te bestempelen. Dit is wat we weten en naar we met zijn allen menen te moeten vaststellen een gegeven feit. Het heeft er alle schijn van dat morgen die zon opnieuw aan de oostelijke horizon zal verschijnen. We rekenen erop, we handelen in velerlei opzicht in overeenstemming met die wetenschap. Zeker is het niet. Als vannacht de inslag van een ongemeen grote meteoor de aarde of de mensheid vernietigt, dan is er morgen niemand om waar te nemen of die zon voor de tig-miljardste keer opkomt. Onze kennis nu zegt, dat die zonnegang waarschijnlijk gewoon het geval zal zijn. Als de zon vannacht (voor een deel van de wereld) en dus ook voor het wakende deel van onze aarde uitdooft, waardoor dan ook, houdt niet onze kennis op, maar onze menselijke zekerheid of aanname dat de zon altijd zal schijnen.

imagesToekomst
Onze definitie van kennis aangaande de toekomst zal dan zijn bewaarheid: niets weten we zeker als het om de toekomst gaat. De godgelovigen zijn zeker dat er altijd een toekomst zal zijn. Zij leggen hun zekerheid in handen van het geloof dat er een almacht is, die daar voor zorgt. De wetenschappers zijn de mening toegedaan dat die toekomstige zekerheid over een vorm van bestaan, welke dan ook, niet aan mensen gegeven is. Kennis over de toekomst houdt op bij waarschijnlijkheden en veronderstellingen. We zouden net zo goed kunnen stellen, dat we geen kennis hebben buiten hetgeen de geschiedenis ons als meest waarschijnlijk aanreikt, omdat onwaarschijnlijkheden nu eenmaal niet te voorspellen zijn anders dan in statistische afwegingen. Populair gezegd: we leven voortdurend op de gok. Het is bijkans ongelooflijk hoeveel keren we per dag opstaan, op reis gaan, aandelen of een staatslot kopen, een brief openen, onze kinderen naar school laten gaan, een afscheidskus geven rekenend op de kansberekening.

Terug naar het begin: alle kennis is gebaseerd op onze kennis over het verleden.
De organische wereld is complex en kwetsbaar. Een virus, een ongelukkige val, drie minuten zonder zuurstof en ons bestaan eindigt. We zijn een voortzetting van de anorganische wereld. Die is even kwetsbaar en soms wonderbaarlijk voorzien van overlevingskracht, maar kan daar niet over nadenken of op reflecteren. Het is een fantastische wirwar van actie en reactie. In- of uitzoomend belanden we in de microfysische wereld, waarover we met de kennis van nu op het niveau van nanotechnologie, quantum fysica, astrofysica zowel in het onvoorstelbaar grote of distantiële als in het onvoorstelbaar kleine en treffend genoeg ook distantiële over steeds meer inzicht zijn gaan beschikken. Uit dat wonderbaarlijke amalgaam van kosmische groot- en kleinheden is het vermogen gevormd tot kennis (nagaan hoe het zit en werkt) en tot denken (nagaan wat dit betekent en ons leert en zegt). Die kennis berust op waarnemingen. Mensen beschikken over een beperkt vermogen tot waarnemen. Zintuiglijk zijn vele dieren en zelfs planten ons de baas. Wij nemen kennis via verschijningsvormen, die op zich geen grenzen hebben anders dan de actieradius van ons vermogen tot zintuiglijke waarneming. Die kennis en die nieuwe verschijningsvorm die wij denken noemen (reflecteren) brengen ons wel verder. Mede door de kunst om instrumenteel onze zintuigen te versterken en het waargenomene te doordenken, om nieuwe theorieën te ontwikkelen, te toetsen en antwoorden te vinden op onze vragen en veronderstellingen als de test door de geschiedenis om ons heen wordt bevestigd.

Het proces van natuurlijke groei heeft tot een complexiteit geleid, waarbij dat proces zichzelf verkent. Kennis is zo beschouwd een spiegel, die laat zien dat alles onderhevig is aan een proces van dynamische overgangen, van annihilatie en vorming. De zegswijze luidt: ‘de toekomst zal het leren’. Eigenlijk is het precies omgekeerd: ‘de geschiedenis zal het leren’.

Al wat is, laat zich kennen door een vermogen dat het zelf construeerde door verbazingwekkende verbindingen binnen zichzelf. Het kennisvermogen komt niet van buiten en alle kennis heeft betrekking op het kosmische binnenwerk. Reflectie en denken zijn daarmee de ultieme vormen van interne communicatie binnen de grootste organisatie, die bestaat en waar we deel van uitmaken. Een organisatie die we elke dag een beetje beter leren kennen.

 

Ben Warner, 24 december 2014  warnercommunicatie.com

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: